Maandenplant

Lenzmaand 2026: De Lorbeeerblädrige Schneiball (Viburnum tinus)


De Lorbeerblädrige Schneiball is in den Macchien in dat Middelrebeit wiet verbreit´t. De ümmergräune Struk orrer lütte Bom gehürt tau de Familie von de Moschuskrut-gewächse (Adoxaceae). De Gattung Viburnum umfött mihr as 200 Oorten, de meist in Nurdamerika un Asien vörkamen.

De Lorbeerblädrige Schneiball ward 2–5 m hoch. Siene leddrigen, dunkelgräunen Bläder sünd eirund-länglich un bet tau 12 cm lang. Unrägelmäßig twüschen November (Näbelmaand) un April (Ostermaand) künn man de in ennstännige Trugdolden anurdnete Bläuten seih´n. Sei sünd witt orrer rödlich-witt un von sei geiht ein swack wohlig Rükel ut. Allet von de Plantendeile sünd mäßig giftig.

Meistendeils ward V. tinus as Pott- orrer Kübenplant holl´n, dei Halfschatten toleriert un frostfrie oewerwintert ward. In Rebeite wur de Winter nich so kolt is, ward de Oort ok verbreit´t in´n Frieland hollen.

In´n Botanischen Gorden steiht sei in de Afdeilung von de ümmergräunen Planten an´n Hauptweg.

Plattdütsch: Eva Dittberner, Vereinsmaat in'n Plattdütsch-Verein Klönsnack-Rostocker 7 e.V.